Weetjes: De box van lijden

Samsara is in het boeddhisme en hindoeïsme de continue, eindeloze cyclus van geboorte, dood en wedergeboorte. Het wordt vaak omschreven als het "eeuwigdurende rondzwerven" in een bestaan vol lijden, begoocheling en karma. Het doel in deze religies is vaak om uit deze cyclus te ontsnappen en [Nirvana] te bereiken 

 

Een leerling kwam naar zijn meester en zei: "Ik wil verlost worden van mijn lijden." De meester gaf hem een klein houten doosje, dat op slot zat. Hij zei: "Draag dit altijd bij je, maar open het niet." De leerling gehoorzaamde. Dagen gingen voorbij, toen weken, en het doosje werd zwaar, niet fysiek, maar psychologisch, want de leerling begon er constant aan te denken. Hij raakte geobsedeerd door dit gesloten doosje dat hij niet mocht openen en bleef er maar aan denken. Wat zit erin? Waarom mag ik het niet openen? Wat zal erin verborgen zitten? Waarom moet dit verborgen zijn voor mij?  

Hoe meer hij zich verzette, hoe sterker de drang werd.

 

Uiteindelijk kon hij het niet langer verdragen en keerde hij terug naar zijn meester. Hij zei: "Ik kan dit niet langer. Ik moet weten wat erin zit." De meester keek hem aan en zei: "Open het dan." En de leerling deed dat. Er zat niets in het doosje.

De meester zei: "Dit is jouw lijden." Het gesloten doosje was in het begin niet leeg. Het wordt leeg zodra we het openen, weet je, maar tot die tijd bevat het al onze projecties, onze angsten, onze verlangens, onze obsessies, onze verbeeldingen. Het houdt alles binnenin vast. 

 

Dus onthul je innerlijke doos, kijk naar datgene waar we liever niet naar kijken, datgene waar we het meest bang voor zijn, en dan kunnen we erover praten. We kunnen onze wonden en trauma's blootleggen. We hebben drama, karma en trauma. Deze drie staan nauw met elkaar in verband. We ervaren trauma's die sterk verbonden zijn met ons karakter en met wat ons wezen werkelijk wil ervaren. De een ervaart trauma door de dood, door verlies, de ander door verraad, de ander door vernedering, de een door gewichtsproblemen, de ander door een scheiding van de ouders, de ander door liefdesverdriet. Iedereen kiest voor trauma. Dat is de grootste wond en het is eigenlijk een pad naar onszelf. Want dit is wat ons scheidt van onze essentie, maar het is ook het pad dat ons terugbrengt naar onszelf. Maar dit betekent niet dat we ons trauma moeten herhalen. Integendeel, maar we herhalen het voortdurend, omdat trauma de neiging heeft om onbewust herhaald te worden. Dus we ervaren iets steeds opnieuw, hetzelfde gevoel. Het hoeft niet dezelfde ervaring te zijn, maar hetzelfde gevoel wordt wel opgeroepen.

 

Het punt is dus om te onthouden wanneer het gebeurt, om deze gevoelens op te vangen, te herkennen en te erkennen, en om ervoor te kiezen het deze keer anders te doen. Want we reageren altijd hetzelfde op die gevoelens, op die triggers, op die trauma's die zich herhalen. We reageren op dezelfde manier. Het punt is dus om ze bewust te observeren en ervoor te kiezen het anders te doen. En weet je, transformatie vindt niet plaats door comfort.  

 

Ik vond dit stukje op YouTube van Moon Omens. Een mooi en inzichtelijk verhaal.

 

Het advies wat ik je kan geven is om je pijnlijke gevoelens echt aan te kijken. Er rustig de tijd voor te nemen en het helemaal toe te laten. Voel wat er gebeurt, wat voel je, waar voel je het, wat merk je op. Ga net zo lang door tot het wegebt. Wil je dit liever onder begeleiding stuur een berichtje als je nog vragen hebt of een afspraak wil maken.